woensdag 17 augustus 2016

Scandinavisch sporten

Met de Olympische Spelen volop aan de gang, hebben Zweden, Noorwegen en Finland heel wat aandeel in de verschillende sporttakken: voetbal, zwemmen, golf, atletiek en paardensport.

Daarnaast heeft Scandinavië natuurlijk zijn typische wintersporten, zoals ijshockey (als je ooit eens een match kan bijwonen: doen!), (inne)bandy, schaatsen, langlaufen en skiën. Innebandy is een sport tussen bandy en zaalhockey, en wordt ook wel floorhockey of floorball genoemd. Finland en Zweden eindigen standaard in de top drie op de Wereldkampioenschappen innebandy.
Ook watersporten in de zomer zijn populair. Met de 'Indian Summer' in de aantocht, gaan heel wat mensen kajakken, kano varen, roeien, raften, mountainbiken of wielrennen, vissen, zwemmen en waterskiën.
Enkele bekende wedstrijden in Zweden zijn: Vasaloppet - een jaarlijkse langlaufwedstrijd in Dalarna, Lidingöloppet: een jaarlijkse hardloopwedstrijd in Stockholm, Elitloppet, een jaarlijks drafsportevenement op de drafbaan Solvalla in Stockholm.

Met nog een kleine week te gaan, hierbij een korte tussenstand: want tot hier hebben ze het lang niet slecht gedaan: Noorwegen haalde tot nu toe drie medailles: 2 in roeien en één in worstelen, Finland zal er wel elk moment ééntje binnenhalen, en Zweden behaalde zowaar zes medailles: in golf, zwemmen (waarvan 1 gouden!), schieten en wielrennen – met een extra mooi aandeel van de ‘ladies’, want zwemster Sarah Sjöström behaalde er maar liefst drie!
Wij Scandinavië-liefhebbers duimen alvast voor de tiende medaille! 
















dinsdag 9 augustus 2016

Thuiskomen op 67° Noord

Wat mag ik verwachten eens aangekomen in het Hoge Noorden? Met een hartelijke begroeting van Johan, de eigenaar van de Pinetree Lodge, tijdens het diner is het ijs meteen gebroken (het Zweedse gevoel voor humor - zeker dat van Johan - is stukken beter dan dit, wees gerust :-).

Met z’n vieren wonen ze hier buiten het seizoen in het kleine dorpje Särkimukka: Johan, zijn vrouw Sara en hun 2 kinderen. Reken daar nog de kennel met een 120-tal Alaskan husky’s bij en je kan dit nog steeds een idyllische plek ‘in the middle of nowhere’ noemen. Dat laatste mag ik vrij letterlijk nemen als Johan enthousiast vertelt dat er in een straal van 50 km rondom de lodge geen andere vorm van toerisme is! 

Ik voel me snel thuis in deze (speel)tuin van Eden en praat bij de haard nog even na met enkele andere gasten die ook deze lodge hebben gekozen voor hun Lapland verkenning. De volgende dag vertrek ik met een kleine groep op verkenningstocht met de sneeuwscooter. Onze gids Victor (die volgens mij als kind geen driewieler maar onmiddellijk een sneeuwscooter cadeau kreeg) begeleidt ons vlotjes langs gevarieerde en overweldigende landschappen. Het is februari en volop ‘tykky’-seizoen: de sneeuw ligt metersdik en blijft aan de bomen kleven wat voor bijzondere sculpturen zorgt in de Lapse taiga.

In het grote bevroren meer achter de lodge leer ik ijsvissen en in de keuken bakt de chef ‘s avonds - eigen vangst smaakt best - mijn versgevangen Arctic Char, wat vertaald als ‘ridderforel’ een stuk heldhaftiger klinkt. 

Een nieuwe dag en tijd om met mijn eigen hondenspan te ervaren waarom Johan, Sara en de ‘musher’-gidsen zo’n grote passie delen voor hun zelfgetrainde husky’s. Die wederzijdse liefde ondervind ik snel zelf, glijdend op een aangenaam tempo door het winterlandschap laat ik de laatste spanningen mijlenver achter me. Bij een authentieke, afgelegen trappershut halen we met de groep water op uit een bevroren meer, stoken we de houtsauna warm, koken we een stevige maaltijd voor ons én de husky’s en maken we het gezellig bij kaarslicht. Elektriciteit heb je hier niet nodig!

Maar het meest onbeschrijfelijke moment van heel de reis moest nog volgen. Tussen hoofdgerecht en koffie in de Pinetree Lodge laat de dienster weten dat het noorderlicht aan het opduiken is. Ik volg het voorbeeld van andere gasten, kleed me snel warm aan en hoop dat het schouwspel nog even doorgaat. Dit is het magische aan het noorderlicht, je kan het nooit volledig voorspellen maar eens het er is MOET je gewoon naar buiten.

Er bestaan vele, soms eeuwenoude volksverhalen om de dansende bewegingen van het noorderlicht te beschrijven in al haar gedaantes en schakeringen. Gapend naar die open hemel in het midden van de nacht voel ik mezelf héél klein en besef ik dat ik zonet iets wonderlijks heb meegemaakt.


Blij dat ik die koffie koud heb laten worden! 



woensdag 13 juli 2016

Filmer på svenska


Naast de Millenium-trilogie, het bekende palmares van Ingmar Bergman en de controversiële films van Lukas Moodysson, zoals het mooie ‘Fucking Åmål’ -een verplicht nummertje voor elke Vlaamse tiener- werd er nog een paar ijzersterke films gemaakt in Zweden. Eén daarvan is het ingetogen ‘After the wedding’ (in ’t Zweeds ‘Efter bryllupet’) van de topregisseuse Susanne Bier.

De film vertelt het verhaal van Jacob Pederson, één van de begeleiders in een weeshuis en schooltje in Bombay, India. Als het weeshuis op een dag op het nippertje van sluiting/sluiten staat, moet Jacob terugkeren naar Denemarken en Zweden om een geldschieter te vinden. De rijke zakenman Jorgen belooft dat hij hem zal helpen op voorwaarde dat hij naar de trouw van zijn dochter gaat. Daar ontdekt hij allerlei geheimen over zijn ex en het bruidspaar…

Susanne Bier maakte ook het mooie ‘Hæven’ (‘In a better world’), dat de Oscar voor beste buitenlandse film won in 2011.




Een andere aanrader is ‘Simple Simon’, eveneens een Oscargenomineerde film over de autistische Simon die enkel naar zijn oudere broer luistert. Ternauwernood moet hij dus bij hem en zijn vriendin gaan wonen/intrekken. Dagelijks volgt hij dezelfde stappen om op te staan, te ontbijten en naar zijn werk te gaan. Niet iedereen heeft het daar even gemakkelijk mee, en dan ontmoet hij ook nog eens de gekke Jennifer, volgens hem dé perfecte match voor zijn broer. Een ontspannend filmpje voor jong en oud!